Ang kakulangan ay higit pa sa isang memorya

Ang kakulangan ay higit pa sa isang memorya

Ang pagkawala ng isang tao ay isa sa mga pinakamasakit na sensasyon na maaari mong maranasan, dahil hindi lamang ito nangangahulugan ng pag-alala sa magagandang panahong nabuhay sa isang tao; kahit na hindi na ito bahagi ng aming buhay, at matagal nang nawala sa ating puso, ang alaala nito ay sumasagi sa atin araw at gabi.

Bakit namimiss natin ang mga tao? Posible bang maiwasan ito? Ang problema ay nakasalalay sa walang bisa na nilikha kapag iniwan ng mga taong ito ang ating buhay. Ang puwang ay dapat mapunan sa ilang paraan at ang solusyon ay hindi palaging pinapasok ang iba.



Kailan palalampasin masakit

Maaari nating banggitin ang maraming mga halimbawa na nagbibigay ng ganitong pakiramdam: isang pagmamahal ni pagbibinata , isang kaibigan na mahal na mahal namin, isang lolo na namatay noong una, sandali ng kaligayahan kasama ang aming pamilya sa panahon ng pagkabata ...



Hindi namin nais na madama ang pakiramdam na ito, ngunit ito ay isang bagay na hindi namin mapigilan, at talagang masakit. Bilang karagdagan sa kawalan ng isang tao o sitwasyon, ang talagang nararamdaman namin ay isang malakas na presyon sa dibdib, sinamahan ng luha na bumabagsak mula sa aming mga mata.

Kung mahal mo ng malalim ang isang tao at naging tunay na masaya, ang katotohanang hindi na kayo magkasama ay sanhi ng kalungkutan. Siguradong naiintindihan ito sa mga unang sandali, ngunit pagkatapos ng isang takdang tagal ng panahon, dapat kang magpatuloy at magpatuloy sa iyong buhay.



maliit na batang babae yakap ang isang puso

Ang pagkawala ng isang tao ay higit pa sa pag-alala at, higit sa lahat, higit pa sa paghihirap. Maaari kang magkaroon ng isang magandang memorya ng guro ng paaralan o ng isang paglalakbay na nagawa. Gayunpaman, ang pagkawala nito ay napupunta pa. Ang kakulangan ay nahaharap sa kawalan na sanhi ng pagkawala, at napakahirap punan ulit ito!

Ang kakulangan ay mahirap ipaliwanag

Paghahanap sa diksyunaryo para sa kahulugan ng salitang 'kakulangan', nabasa namin na ito ay isang hindi madaling unawain na pandiwa, ang kahulugan nito ay 'sa personal: na wala, upang malayo sa isang lugar kung saan dapat o maaaring maging'. Mula sa kahulugan na ito maaari kaming magkaroon ng ilang mga konklusyon.

Sa partikular, ipinapahiwatig nito ang kawalan ng isang tao nadapatmaging kayo Pinag-uusapan damdamin , samakatuwid, masasabi natin iyan ang kakulangan ay gumagawa ng paraan kung wala na ang isang tao na nakasanayan nating makita.



Kung magdusa ka, ito ay dahil hindi posible na palitan ang taong ito, o dahil sa kanyang lugar ay iniwan niya ang isang malaking walang bisa, na hindi mapunan.

Miss o naaalala?

babae sa bar na nakatingin sa bintana

Mayroon kaming magaspang na kahulugan ng pandiwa kalimutan . Namimiss namin iyon ng pandiwa para maalala upang makumpleto ang puzzle na ito. Naghahanap muli ng diksyunaryo, mahahanap namin ang kahulugan na ito: 'Tumawag ulit sa alaala pagmamay-ari o iba pa, na may ideya na kinakailangang tuparin ang ilang tungkulin o magbigay para sa ilang pangangailangan '.

Ano ang sasabihin tungkol dito? Ang mga alaalang iyon ay mananatili sa utak, iyon ay, na ang mga ito ay hindi nauugnay sa damdamin at, kung gayon, hindi nila kami malulungkot o gusto na umiyak. Sa kabuuan, upang makaligtaan ang isang tao ay ang mag-isip tungkol sa isang tao at ang mga sandaling ginugol namin kasama sila.

Nanaginip ako na ang lahat ng aking mga ngipin ay lagas

Sa kabilang banda, ang pag-alala ay pagpapabalik sa magagandang panahon, ngunit ang pagtabi sa nostalgia, iyon ay, pag-iiwanan ang mga damdaming naramdaman noon. Tiyak na mahirap itabi ang mga emosyon na sanhi ng isang memorya, dahil hindi tayo mga robot, o mga machine. Gayunpaman, maraming beses sulit na subukang iwasan ang pagkalumbay, pag-iyak o kahit na pagkapoot na maaaring lumitaw.

Kung susubukan mong iwasan ang pagkawala ng isang tao sa tuwing maaalala mo sila, marahil ay dapat mong itago ang mga kaisipang ito hangga't maaari. Halimbawa, iwasan ang anumang mga aksyon na maaaring isipin ang kanyang mukha, sinabi ng mga salita, o mga sandaling ibinahagi. Tulad ng oras